‘กิ่งฉัตร’ ปาริฉัตร ศาลิคุปต์ ‘นักเขียน-บรรณาธิการ’ คู่สมรสแห่งวงการนิยายไทย
2017-05-10 23:56:08

 

 

'พรพรหมอลเวง' 'มายาตะวัน' 'เสราดารัล' 'ตามรักคืนใจ' 'บ่วงหงส์' ฯลฯ ผลงานนวนิยายหลายสิบเล่ม จากปลายปากกาของนักเขียนหญิงคนดัง กิ่งฉัตรปาริฉัตร ศาลิคุปต์ ยังคงตราตรึงอยู่ในใจนักอ่านมาอย่างยาวนาน

 

ด้วยท่วงท่า ลีลา ภาษา การนำเสนอที่น่าติดตาม รวมไปถึงกลวิธีในการเล่าเรื่องที่สนุกสนาน สำหรับใครต่อใครก็คงเข้าใจว่าความสำเร็จทั้งหมดนี้เป็นเพราะนักเขียน แต่ความจริงแล้วส่วนสำคัญที่คอยผลักดันงานอยู่เบื้องหลังคือบรรณาธิการ ในฐานะนักเขียนที่ประสบการณ์มายาวนาน อีกทั้งวันนี้ยังสร้างอาณาจักรเล็กๆ อย่างสำนักพิมพ์ลูกองุ่น จึงได้มีส่วนร่วมในการแลกเปลี่ยนประสบการณ์ในงาน Editor’s Talk on Stage 2 ซึ่งจัดโดยชมรมบรรณาธิการไทย ณ ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ 

 

“ส่วนตัวคิดว่านักเขียนไม่สามารถเป็นบรรณาธิการของตัวเองได้” กิ่งฉัตรให้มุมมองในฐานะของนักเขียนซึ่งอยู่ในวงการมาแล้วกว่า 20 ปี เพราะการทำงานทุกอย่างย่อมมีข้อบกพร่อง ไม่เว้นแม้แต่นักเขียน ดังนั้นบรรณาธิการจึงเปรียบเสมือนผู้เกลาทุกอย่างให้ราบรื่นและชี้แนะ เสนอข้อคิดเห็นเพื่อให้ได้งานที่มีคุณภาพสู่สาธารณชน

 

“บรรณาธิการจะเป็นคนที่คอยดูแล คอยดูว่ามีความผิดพลาดหรือไม่ สำหรับตัวเองแล้วไม่คิดว่าบรรณาธิการเป็นเทพ คือช่วงแรกก็เหมือนเป็นผู้ร่วมงาน แต่พอทำไปนานๆ ก็เหมือนสามีภรรยา ถ้านักเขียนเป็นสามีออกไปทำงานข้างนอก คอยหาเงิน หาสังคม ส่วนบรรณาธิการก็อยู่บ้านคอยดูแลความถูกต้อง คอยเป็นทุกอย่างที่จะสนับสนุนนักเขียน คือคนข้างนอกก็จะเห็นแต่ตัวนักเขียน ส่วนภรรยาอยู่ข้างหลัง ซึ่งสำหรับตัวเองแล้วบรรณาธิการเป็นทุกอย่าง เวลามีปัญหาอะไรก็จะยกหูโทรศัพท์คุย ปรึกษาทุกเรื่อง และเป็นคนดูแลว่าตรงนี้ใช่ไหม เพียงแต่เขาไม่ออกมาอยู่เบื้องหน้าเท่านั้นเอง”

 

กิ่งฉัตรยกตัวอย่างเหตุการณ์หนึ่งว่า นักเขียนหลายๆ คน มักใช้ภาษาผิดพลาด ทั้งจากความเข้าใจผิดและความเคยชิน ซึ่งบรรณาธิการที่ดีจะต้องรู้จักในจุดนั้นและคอยแก้ไขให้ และบรรณาธิการบางคนที่ทำงานร่วมกันนานๆ จะทราบว่าสิ่งที่นำเสนอนั้นเป็นสิ่งที่นักเขียนพลาดหรือเป็นสไตล์ของนักเขียนซึ่งจะต้องคงไว้

 

“ครั้งหนึ่งเคยคุยกับบรรณาธิการนานมาก ระหว่างคำว่ากลางใจเมืองกับใจกลางเมือง อะไรคือสิ่งผิดหรือสิ่งถูก ซึ่งเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่นักอ่านจะปล่อยผ่าน แต่บรรณาธิการจะไม่ปล่อยผ่าน โดยส่วนตัวมักจะติดคำว่า ติดร่างแห ซึ่งบรรณาธิการก็จะบอกว่าไม่ถูก ต้องใช้คำว่า ติดหลังแห คือเขาจะดูแลให้ถูกต้องที่สุด”

 

ด้วยเหตุนี้ การทำงานระหว่างนักเขียนกับบรรณาธิการจึงต้องเคารพและให้เกียรติซึ่งกันและกัน และมีความเข้าใจกัน เพราะการสร้างสรรค์งานชิ้นนี้ให้ดีและมีคุณภาพจะต้องมีการพูดคุยกันอย่างสม่ำเสมอ ต้องแก้ไขปรับปรุงให้เหมาะสมเพื่อให้งานออกมาดีที่สุด

 

“เราคงไม่สามารถวัดว่านักเขียนทำกี่เปอร์เซ็นต์หรือบรรณาธิการทำเท่าใด เพราะต้องประสานงานกันตลอดเวลาให้งานออกมาสมบูรณ์แบบ บางครั้งก็ยากที่จะตัดสินว่าทำไมถึงต้องมีบรรณาธิการ แต่ด้วยการทำงานแบบนี้ทำให้งานมีความน่าสนใจและถูกต้องมากที่สุด นักเขียนรุ่นใหม่บางคนอาจรู้สึกว่าตัวเองเป็นบรรณาธิการเองก็ได้ และมีปัญหากับบรรณาธิการ ก็อยากบอกว่าไม่เฉพาะแต่บรรณาธิการที่ต้องเปิดใจ นักเขียนเองก็ต้องเปิดใจด้วยว่าเราไม่สามารถทำงานที่จะออกมาเป็นรูปเล่มทุกอย่างด้วยตนเอง เราจะไม่สามารถเห็นข้อบกพร่องของงานของเราเอง เพราะด้วยความที่ทุกคนมีอีโก้และคิดว่างานของตัวเองดีที่สุด แต่ความจริงแล้วเป็นไปไม่ได้ ซึ่งบรรณาธิการเองก็จะเข้ามาช่วยให้มีข้อบกพร่องน้อยที่สุด ไม่ใช่สมบูรณ์ที่สุด เพราะฉะนั้นบรรณาธิการถึงจำเป็นมากต่อนักเขียน” กิ่งฉัตรสรุป

 

 

< Jun 2017 >
SuMoTuWeThFrSa
    123
45678910
11121314151617
18192021
22
2324
252627282930